Przyczyny •Magia i wróżbiarstwo•Okultyzm - poszukiwanie rzekomo zakrytej wiedzy, posługiwanie się tajemnymi mocami, ezoteryzm, gnoza, jasnowidztwo, telepatia, rozwijanie tzw. świadomości transcedentalnej poprzez medytacje (np. w jodze)•Sekty - satanizm w różnych postaciach, kult diabła lub ciemnych mocy, podpisywanie cyrografów (paktowanie z diabłem),•Zmiany świadomości - zmienianie stanów świadomości, manipulacje poprzez hipnozę, wyjścia poza ciało, słuchanie hipnotyzującej muzyki, muzyka sataniczna, Objawy opętania, dręczenia lub zniewolenia Praktykowanie choćby jednej z powyższych czynności może prowadzić do brzemiennych skutków. Mogą to być np.:•depresja, popadanie w beznadzieję, niewiara, próby samobójcze,•bóle głowy, brzucha, gardła czy pleców,•nagłe wybuchy agresji i posiadanie dużej siły, zapadanie jakby w trans, utraty świadomości,•niechęć do sacrum, do Boga, osób konsekrowanych, do rzeczy poświęconych (krzyży, różańców, obrazków, wody święconej), niemożność skupienia się na Mszy lub modlitwie, bluźnierstwa, awersja do sakramentów,•posiadanie nadnaturalnych zdolności, jasnowidzenia, czytanie w myślach, znajomość rzeczy ukrytych, mówienie nieznanymi językami,•dziwne stuki, hałasy, jakby przemieszczała się niewidzialna postać,

Wprowadzenie mówi, że chodzi o uwolnienie od dręczenia lub opętania (EIMB 10). Te same elementy – choć bardziej rozbudowane – występują w formułach egzorcystycznych. Znajdujemy tam na przykład takie prośby: „nie dozwól, aby Twój syn był owładnięty przez ojca kłamstwa (…), oddal przemoc szatana” […]

Opętanie, trans – od psychiatry do egzorcysty. Rola terapeuty procesie diagnozy. Diagnoza psychiatryczna w podejrzeniu zniewolenia, nękania i opętania przez siły demoniczne jest punktem wyjścia do dalszego rozpoznania i podjęcia modlitwy o uwolnienie czy egzorcyzmu. Studium prypadku. Dziewczyna, lat 21 - na podstawie wywiadu i

SŁOWNICZEK POJĘĆ Egzorcyzm – egzorcyzm większy (wielki) to liturgiczna modlitwa Kościoła, sprawowana według Rytuału Rzymskiego, zastrzeżona kapłanom-egzorcystom, czyli takim, którzy mają wyraźne pozwolenie biskupa miejsca na sprawowanie egzorcyzmu. Bez tego pozwolenia kapłan może najwyżej odmówić modlitwę do Boga o uwolnienie jakiegoś człowieka. We Wprowadzeniu teologicznym i pastoralnym do rytuału RZYMSKIEGO „EGZORCYZMY I INNE MODLITWY BŁAGALNE” czytamy „…wyróżnia się egzorcyzm uroczysty, zwany wielkim lub większym, będący obrzędem liturgicznym. Z tej racji egzorcyzm mający na celu "wypędzenie złych duchów lub uwolnienie od ich demonicznego wpływu, mocą duchowej władzy, jaką Jezus powierzył Kościołowi, jest błaganiem lub żądaniem należącym do dziedziny sakramentaliów, a zatem świętym znakiem oznaczającym "skutki, przede wszystkim duchowe, osiągane przez modlitwę Kościoła" (nr11). W egzorcyzmach większych Kościół zjednoczony z Duchem Świętym błaga, aby przyszedł On z pomocą naszej słabości (por. Rz 8, 26) w walce ze złymi duchami, by nie szkodziły wiernym. Ufny w moc owego tchnienia, w jakim Syn Boży po Zmartwychwstaniu udzielił mu Ducha, Kościół działa w egzorcyzmach nie we własnym imieniu, ale tylko w imieniu Boga albo Jezusa Chrystusa, któremu winny być posłuszne wszystkie stworzenia, także diabeł i złe duchy” (nr 12). Opętanie diabelskie – Oprócz działania złego ducha w formie pokus, kuszenia, może on zaatakować ciało człowieka z zewnątrz (obsesja) lub przejąć nad nim kontrolę od wewnątrz (opętanie). Z nauki Ojców Kościoła i teologów wynika, że dusza nie może zostać „opętana” ani pozbawiona wolności, chociaż jej władza nad ciałem może być ograniczona lub uniemożliwiona przez ducha, który by opętał człowieka (por. św. Augustyn, De sp. et an., 27; Św. Tomasz z Akwinu, In II Sent., d. VIII, Q. i...). Zobacz: Zniewolenie. Zniewolenie – stan człowieka (różny od opętania, który jest poważniejszym stanem, w którym zły duch ma władzę nad ciałem człowieka), w którym zły duch (duchy) ma w swej władzy jakąś sferę w człowieku (np. emocjonalność, wyobraźnię, słuch lub inne zmysły, jakąś część ciała…) lub atakuje człowieka nie tylko pokusami, ale przez obsesje, opresje, ewentualnie powodując przymus popełniania grzesznych aktów jak w nałogu, choć nie każdy nałóg jest wynikiem zniewolenia demonicznego. Uwolnienie – uwolnienie człowieka spod wpływu demona przez jego osobistą modlitwę i wytrwałość lub przez posługę kapłana czy kapłana-egzorcysty. Według obecnej dyscypliny Kościoła egzorcyzmy większe zastrzeżone są dla kapłana-egzorcysty (wyraźnie mianowanego przez biskupa miejsca), a modlitwę o uwolnienie drugiej osoby może podjąć każdy kapłan lub diakon. Każdy wierny może modlić się do Boga (także za wstawiennictwem Świętych i Aniołów) o swoje uwolnienie. Zob. też Egzorcyzm.

Opętanie – objawy u dzieci i dorosłych. Jak je rozpoznać? Opublikowano: 22:50 Opętanie to tajemnicze zjawisko, które przybiera różne, niepokojące oblicza. Zwykle niełatwo jest rozpoznać jego źródło, jednak często na pojawienie się pewnych zachowań wpływa zaburzenie osobowości bądź też choroba psychiczna. Dlatego też warto w pierwszej kolejności udać się do lekarza, a dopiero potem ewentualnie do egzorcysty. Co to jest opętanie?Objawy opętaniaObjawy opętania u dzieciOpętania i dręczenia – jak pomóc takim osobom? Co to jest opętanie? Opętanie to kategoria diagnostyczna stworzona w 1992 r. przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), a jej pełna nazwa to „trans i opętanie”. W terminologii lekarskiej jest to rodzaj zaburzenia psychicznego, w którym pacjent ma wrażenie całkowitego poddania się zewnętrznej, metafizycznej sile zła oraz poczucie nieutożsamiania się z samym sobą. Ważny jest tutaj również niespodziewany i niechciany charakter pojawiających się objawów. Jednocześnie warto zaznaczyć, że opętanie to zjawisko, które przekracza często możliwości weryfikacji empirycznej. Można postrzegać je jako fenomen rozpatrywany na wielu różnych płaszczyznach, psychicznej, religijnej, antropologicznej, a nawet parapsychologicznej. Sfery te często się jednak przenikają. Dla psychiatrów opętanie to objaw zaburzenia, dla teologów – szalony i gwałtowny stan, w którym kontrolę nad człowiekiem sprawują moce diabelskie, natomiast dla antropologów jest to culture-bound syndrom, czyli zespół zachowań uwarunkowanych kulturowo. W stworzonej przez siebie kategorii „trans i opętanie” psychiatrzy nie wykluczają, iż poczucie zastąpienia tożsamości nową jest efektem wpływu ducha, mocy, bóstwa lub też innej jednostki duchowej. Niektórzy lekarze oczywiście starają się jednak wszelkie, w tym nawet trudne do wyjaśnienia objawy racjonalizować. W psychologii i psychiatrii opętanie uznaje się zwykle za objaw zaburzeń dysocjacyjnych, związanych z traumą bądź też symptom zaburzeń osobowości. Na opętanie szczególnie narażeni są pacjenci z osobowością: paranoidalną, borderline, histrioniczną bądź też antyspołeczną. Zdaniem psychologów objawy opętania mogą być też symptomami różnych chorób psychicznych, w tym schizofrenii, psychoz, manii, syndromu Tourette’a, jak również stanów halucynogennych. Niekiedy za opętane osoby uważają się pacjenci neurotyczni, którzy potrzebują wsparcia i uwagi ze strony innych. W przestrzeni zakupowej HelloZdrowie znajdziesz produkty polecane przez naszą redakcję: Zdrowie umysłu Deep Focus from Plants 60 kaps. wegański 45,00 zł 90,00 zł Zdrowie umysłu, Odporność, Good Aging, Energia, Beauty Wimin Zestaw z głębokim skupieniem, 30 saszetek 139,00 zł Zdrowie umysłu Less Stress from Plants 60 kaps. wegański 60,00 zł 90,00 zł Zdrowie umysłu WIMIN Głębokie skupienie, 30 kaps. 79,00 zł Zdrowie umysłu Good Sleep from Plants 60 kaps. wegański 45,00 zł 90,00 zł Objawy opętania Jak rozpoznać opętanie? Przede wszystkim ważne jest to, że objawia się ono nagłą zmianą zachowania wynikającą z poczucia zmiany tożsamości. Wiąże się to ze zmianą wyglądu, wyrazu twarzy oraz zawężeniem pola widzenia do nieświadomości i omdleń. Egzorcyści mówią także o takich fizycznych objawach opętania, jak: ataki padaczki, omdlenia, urojenia, mówienie w nieznanych językach, konwulsje, nienaturalne ruchy, samookaleczenia, grymasy, ataki bólu, demoniczne wizje, bluźnierstwa przeciw Bogu (i temu, co święte), wydawanie zwierzęcych odgłosów. U niektórych pacjentów odnotowuje się także tzw. halucynacje imperatywne, czyli stany, w których słyszą oni głosy z zewnątrz lub wewnątrz, nakazujące im czynienie zła. Zdarza się również, że opętana osoba mówi o sprawach, o których teoretycznie nie ma prawa wiedzieć. Niektórzy psychologowie tłumaczą to jako efekt nabycia pewnej wiedzy w ramach innej osobowości (co jest powszechne u pacjentów z osobowością wieloraką). Wyjaśniają oni również, że może być to tzw. cold reading, czyli podawanie informacji bardzo ogólnych, które pasują do wielu osób i sytuacji. Jak rozpoznać opętanie u dziecka? Należy zwrócić na takie zachowania, jak: duże huśtawki nastrojów, ciągłe zmęczenie, ciągłe bóle głowy, problemy z koncentracją, problemy z pamięcią, utrata masy ciała, brak apetytu, mówienie w dziwnym języku, widzenie duchów, lęki, myśli samobójcze. Warto jednak zaznaczyć, że zarówno pierwsze, jak i późniejsze objawy sygnalizujące opętanie mogą być symptomami różnych schorzeń. Opętania i dręczenia – jak pomóc takim osobom? Objawy dręczeń demonicznych lub – po prostu – chorób psychicznych mogą ustąpić w wyniku farmakoterapii. Ważna jest także pomoc psychologiczna, która inaczej wygląda w przypadku zaburzeń dysocjacyjnych, inaczej w przypadku zaburzeń osobowości. Niektórzy decydują się również na stosowanie egzorcyzmów. Zdarza się też, że księża odsyłają niektóre osoby na konsultacje psychologiczne lub psychiatryczne, uznając, że nie widać u nich objawów zniewolenia duchowego. Opinie psychologów i psychiatrów na temat egzorcyzmów są podzielone. Często jednak twierdzą oni, że jest to prymitywna forma psychoterapii, która pomaga pacjentowi dzięki sile sugestii, określanej też mianem „efektu placebo”. Oznacza to, że im mocniej pacjent wierzy w siłę rytuału, tym lepszy rezultat osiągnie dzięki egzorcyzmom. Zdaniem niektórych lekarzy terapeutyczny sukces egzorcyzmów polega na zjawisku abreakcji czy też katharsis, co wskazuje na wyładowywanie skrytych emocji, jak złość, smutek czy gniew. Mówią oni również o tym, że to bunt może być jedną z głównych przyczyn opętania, a jego emocjonalny sposób wyrażenia podczas egzorcyzmów ma moc terapeutyczną. Pacjentom, którzy nie wiedzą, z czego wynikają objawy opętania dręczenia lub zniewolenia, psychologowie rekomendują psychoterapię. Dzięki niej można się dowiedzieć, co tak naprawdę leży u podłoża gniewu, jak również samego opętania. Wielu lekarzy jest zdania, że wielu osobom łatwiej jest się poddać egzorcyzmom niż wykryć źródło psychologicznego problemu lub przyznać, że coś złego dzieje się w rodzinie. Niektórzy lekarze twierdzą, że egzorcyzmy to łatwiejszy sposób radzenia sobie z różnymi trudnościami. W 2018 r. rozpoczął się w Polsce interdyscyplinarny projekt, w którym naukowcy podjęli współpracę z Dominikańskim Centrum Informacji o Nowych Ruchach Religijnych i Sektach oraz z księżmi i egzorcystami z całego kraju. Dzięki niemu lekarze mają okazję sprawdzić, jak czują się opętane osoby i w jaki sposób tracą nad sobą kontrolę oraz co tak naprawdę się z nimi dzieje. Bibliografia: Z. W. Dudek, Psychoza czy opętanie. Psychologia jungowska wobec wyzwań cywilizacji, Wydawnictwo Znak, 2017. S. Radoń, Opętanie i egzorcyzm w świetle badań antropologicznych i neurologicznych, Studia religiologica, 47/2014. Natalia Suchocka Zobacz profil Podoba Ci się ten artykuł? Powiązane tematy: Polecamy

Spojrzenie wielowymiarowe Streszczenie Wiele objawów opętania opisanych przez egzorcystów odpo- wiada objawom zaburzeń psychicznych. Zanim udzielimy po- mocy osobie, która czuje, że została opętana przez złego ducha, trzeba odpowiedzieć na pytanie: kiedy konieczne jest lecze- nie, a kiedy egzorcyzmy? W artykule ukazano, że psychiatrzy

Założyciel Wspólnoty śp. ks. Andrzej Kowalczyk Ks. prałat dr hab. Andrzej Kowalczyk urodził się 20 lutego 1940 roku w Radomsku. Od 1946 roku zamieszkał w Gdańsku. W roku 1965 po ukończeniu Gdańskiego Seminarium Duchownego otrzymał święcenia kapłańskie. W roku 1974 uzyskał … Czytaj więcej Duchowość Wspólnoty Czym jest Odnowa w Duchu Świętym Każdy istniejący w Kościele ruch religijny czy wspólnota ma swoje charakterystyczne cechy, które można by nazwać także specyficzną duchowością. Odnowa w Duchu Świętym różni się od innych ruchów i ws… Czytaj więcej Świadectwa Mt, 10,32-22 „Do wspólnoty Marana - Tha należałem już dwa lata. Widziałem wiele znaków, jakie Bóg czynił na rekolekcjach i spotkaniach modlitewnych. Najbardziej zaintrygował mnie tzw. spoczynek w Duchu Świętym, g… Czytaj więcej Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies . Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję. ✕

Mechanizm zniewolenia polega na dominacji jednego z partnerów nad drugim stosując przemoc zarówno fizyczną, jak i psychiczną. Na początku trwania związku partnerzy są w sobie bezgranicznie zakochani, lecz z czasem objawia się prawdziwa twarz napastnika. Z pozoru w spokojnym człowieku w domowych pieleszach, gdzie nie ma świadków

^{Powstaje wiele publikacji omawiających fenomen opętania przez złe duchy. Jak chrześcijanie powinni mówić o opętaniach i zniewoleniach, by było to zgodne z wolą Bożą? Panuje w tej kwestii wśród chrześcijan rzeczywiste zamieszanie: mówić o Szatanie czy nie? A jeśli mówić, to w jakiej formie? Philippe Madre pokazuje, że filmy i media laickie wykreowały pewną popularność Szatana, poprzez zachwalanie artystycznych sukcesów muzyków promujących satanizm oraz reklamę okultyzmu jako nowo odkrytego obszaru ludzkiego potencjału. Istnieje więc rodzaj autopromocji Szatana, do którego nie wolno nam przykładać ręki. Boża miłość przede wszystkim Bagatelizowanie zjawiska nie jest rozsądne, ale jako chrześcijanie mamy własny sposób mówienia o Szatanie jako szkodniku, który został zwyciężony przez Chrystusa. Parafrazując zdanie pewnego teologa amerykańskiego, możemy stwierdzić, że Szatan chce, abyśmy o nim mówili, ale na zasadach wygodnych dla niego. Wyjaśnimy to w trzech punktach. Szatan chce, abyśmy mówili o opętaniach, ale w odizolowaniu od Ewangelii, gdzie Chrystus jest ukazany jako mający absolutną władzę nad Szatanem. Po drugie, Szatan chce, abyśmy mówili o grzechu, ale w oderwaniu od prawdy o miłosierdziu Boga i przebaczeniu. Szatan się boi miłosierdzia, jak pisała św. Faustyna, które jest Bożą sprawiedliwością, dlatego chce je zastąpić sprawiedliwością ludzką, a ludzi przekonać, że nie ma przebaczenia. Po trzecie, zły duch nie ma nigdy ochoty się ujawniać. Zdemaskowanie go jest równoznaczne z jego pokonaniem, dzięki mocy Ducha Świętego, którego Chrystus przekazał Kościołowi. Więc o podstępnym jego działaniu należy mówić, ale jedynie po to, by wysławiać Bożą potęgę i przestrzegać przed naiwnym paktowaniem ze złem. Czym jest opętanie? Wyróżniamy dwa sposoby działania diabelskiego: zwyczajne i nadzwyczajne. Do zwyczajnych zaliczamy pokusy i nieuzdrowione rany serca, a do nadzwyczajnych opętania, zniewolenia, dręczenia, obsesje diabelskie, negatywne uzależnienia duchowe. Istnieje tendencja sprowadzania nadzwyczajnego działania diabelskiego do opętań, ale ilościowo one są najrzadsze w stosunku do innych form oddziaływania złego ducha na ludzi, chociaż są najbardziej uciążliwe. Znany egzorcysta G. Amorth tak opisuje zjawisko opętania: „Jest to nadzwyczaj wielkie utrapienie i ma ono miejsce wówczas, gdy zły duch opanuje ciało (nie duszę) człowieka, każąc mu coś czynić lub mówić tak, jak on chce. Ofiara nie może się temu przeciwstawić, a więc nie jest odpowiedzialna moralnie”. W stanie opętania demon wykorzystuje ludzki mózg, aby sterować ciałem opętanego, zmuszając go do mówienia i robienia rzeczy, za które ta osoba nie jest odpowiedzialna. W opętaniu działanie szatańskie nie jest ciągłe, dlatego przeplatają się okresy kryzysów i odpoczynku. Charakterystyczne jest otępienie czasowe intelektualne, uczuciowe, a także blokada woli. Pojawiają się także umiejętności, których dana osoba nie miała: posługiwanie się nieznanymi dla tej osoby językami, nadludzka siła, znajomość myśli innych osób, typowa niechęć do świętości, której często towarzyszy bluźnierstwo. Opętanie jest zwykle zawinione, chociaż zdarzają się przypadki opętania niezawinione, których przyczyny zazwyczaj trudno rozpoznać. Na opętanie naraża się każdy, kto praktykuje najróżniejsze formy magii, satanizmu, astrologii, spirytyzmu, wróżbiarstwa lub czarów, przez które dąży do pozyskania tajemnych sił, by się nimi posługiwać i osiągać nadnaturalną siłę. Najczęściej to „tajemne siły” duchowe zaczynają w pewnej chwili władać ludźmi. Dziś słuchanie muzyki satanistycznej jest częstym powodem opętania. Żadne opętanie nie niweluje woli człowieka, z wyjątkiem momentów kryzysu. Niezmiernie istotne jest właściwe rozeznanie, czy rzeczywiście zachodzi w danym przypadku opętanie wymagające egzorcyzmu, czy też występuje lżejsze zniewolenie, które wymaga samej tylko modlitwy o uwolnienie, którą — z kolei — może odmówić każdy kapłan lub diakon na mocy święceń. Przy dręczeniach, każdy może odmówić modlitwę we własnej intencji, jak to podaje Nowy Rytuał Egzorcyzmów. Doświadczony egzorcysta z reguły potrafi odróżnić zniewolenie od choroby psychicznej lub urojonego opętania, czasem po zasięgnięciu opinii zaufanego psychiatry. Oto kilka objawów opętania, które według ks. G. Amortha upoważniają do podjęcia egzorcyzmów: lekarze nie są w stanie postawić diagnozy, a lekarstwa nie skutkują; u osoby poszukującej pomocy u egzorcysty pojawia się niemożność modlitwy i chodzenia do kościoła, chociaż była praktykująca; osoba ta również okazuje wściekłość na widok świętych obrazków i niechęć do wszystkiego co święte; pojawiają się napady złości i gwałtowności, co jest niezgodne z jej dotychczasowym charakterem; osoba taka po obraźliwym zachowaniu zazwyczaj nie pamięta tego, czego się dopuściła. Jako czynnik pozwalający dokładnie odróżnić opętanie od choroby psychicznej jest to, że „człowiek chory na fobię religijną, co zwykle jest elementem jakiejś poważnej choroby psychicznej, będzie reagował na zwykłą wodę, jeśli tylko zasugeruje się mu, że chodzi o wodę święconą” (D. Sikorski). Z kolei człowiek opętany będzie reagował tylko na wodę święconą, nawet jeśli się to przed nim ukryje, sugerując, iż chodzi o zwykłą wodę. Zniewolenia, dręczenia, obsesje Lżejszą formą wpływu złego ducha na człowieka są zniewolenia i dręczenia. Podobnie jak w przypadku opętań, zniewolenia występują o różnym natężeniu i w różnych formach. „Zniewolenie jest stanem powstałym w wyniku nawiedzenia przez złego ducha konkretnej sfery psychiki danej osoby” (M. Scanlan). Trzeba odróżnić zniewolenie od dręczeń, gdy osoba jest dręczona z zewnątrz. Dręczenie powoduje ociężałość, wyczerpanie i zniechęcenie. Pojawia się w sytuacji, gdy dana osoba wejdzie w bliższy kontakt z magią lub czarami, albo może być zaatakowana przez demony po tym, jak wzięła udział w egzorcyzmach. Zwykle jeden rozkaz w imię Jezusa sprawia, że dana osoba od razu doświadcza poprawy, której towarzyszy nieznane dotąd uczucie pokoju i radości. Trzeba podkreślić, iż różnica pomiędzy dręczeniem a zniewoleniem polega na tym, że duch dręczący danego człowieka znajduje się poza nim samym, natomiast w przypadku zniewolenia duch gnieździ się w człowieku. Zniewolenie jest lżejsze od opętania, gdyż w opętaniu demon opanowuje również ludzką świadomość i w trakcie napadów człowiek nie jest świadomy, co czyni, natomiast w zniewoleniu człowiek pozostaje świadomy. Bywają też obsesje myślowe, które najczęściej dotyczą rzeczy i spraw świętych. Mamy do czynienia z nimi wówczas, gdy osobie towarzyszy dręczące przekonanie, że zostanie potępiona, albo że jest nic niewarta w oczach Bożych, dlatego że grzeszy i nie jest w stanie się z grzechu wyzwolić. Uwolnienie z obsesji myślowych pojawia się często w momencie sakramentalnej spowiedzi, gdy z pomocą spowiednika penitent otworzy się na miłość Boga i w nią uwierzy. Niejednokrotnie obsesje mogą towarzyszyć zniewoleniu. Diabeł nie chce, by człowiek wierzył w miłosierdzie Boże i trzyma człowieka w rozpaczy. Z tego względu uzdrowienie człowieka z obsesji lub zniewoleń dokonuje się bardzo często podczas grupowej modlitwy wstawienniczej, która jest normalną modlitwą wsparcia (dlatego nie należy jej mylić z egzorcyzmem ani modlitwą o uwolnienie), gdy dana osoba doświadcza miłości, a nie odrzucenia — ze strony ludzi modlących się za nią oraz ze strony Boga. Dziś nikt nie powinien poczuć się odrzuconym przez Kościół jako wspólnotę, chociaż mało jest jeszcze grup pomocowych, które niosłyby również pomoc duchową, łącząc terapię z kierownictwem duchowym. W każdym nałogu osoby są narażone na nękania demoniczne, a zwłaszcza alkoholicy, wytwarzający sobie negatywny obraz otoczenia, które chcąc im pomóc, uderza w czuły punkt ich uzależnienia alkoholowego, podczas gdy oni zwykle widzą przyczynę problemu poza nimi. Również osoby o pewnych zaburzeniach w sferze seksualnej, nie mając pomocy ze strony środowiska, postanawiają same sobie pomóc, co tylko pogarsza ich stan. Złe duchy wkraczają w sferę ludzkich słabości, gdy nie ma szczerego przyznania się do nich przed Panem, albo uznania własnej bezradności. Serce wolne od przywiązań Ktoś może się zdziwić, że złe duchy mogą mieć aż tak dużą władzę nad ludzkim życiem. Należy pamiętać, że są to byty duchowe inteligentne, które mają zdolność wpływania na nasze myśli, a także kuszenia nas. Dlatego w naszym życiu duchowym konieczna jest współpraca z Duchem Świętym poprzez codzienną modlitwę, rozpalanie swej miłości do Boga oraz ascezę, czyli panowanie nad głosami ciała, egoizmem i zwyczajnymi zachciankami. Drobne wyrzeczenia i nieprzywiązywanie się do dóbr materialnych kształtują i wzmacniają wolną wolę do podejmowania dóbr trwałych. Eucharystia, a także jałmużna, post i modlitwa są środkami, które możemy podjąć dla pomocy osobom dręczonym lub zniewolonym. Zawsze jednak trzeba pamiętać, że będąc w stanie łaski, czyli przyjaźni z Bogiem, jesteśmy chronieni przed złymi zamiarami Szatana. W czasie pokus lub dręczeń nigdy nie jesteśmy sami i w modlitwie możemy się powierzać Duchowi Świętemu. By jednak być pewnym, że z naszej strony uczyniliśmy wszystko, aby nie być narażonymi na dręczenia i pokusy szatańskie, trzeba odrzucić wszelkie formy bałwochwalstwa. Polega ono na ubóstwianiu tego, co nie jest Bogiem. Wówczas miejsce najwyższej czci przysługującej Bogu zajmuje inny człowiek, władza, przyjemność, pieniądze, nałóg, itp. (por. KKK 2113). Dogłębne nawrócenie polega na uwolnieniu serca od nieuporządkowanych przywiązań, a wówczas z życia znika większość pokus, którymi zwykł nas kusić przeciwnik Boga. Ks. Krzysztof Guzowski, teolog dogmatyk, profesor nadzwyczajny KUL, twórca Katedry Personalizmu Chrześcijańskiego, założyciel Apostolatu Ducha Świętego. opr. mg/mg} .